Sunday, 9 March 2008

Army Life Part #3: This is my ΛΥΒ

Στις 12 Ιανουαρίου (ημέρα που παρουσιάστηκα στη Μονάδα) μου γνωστοποιήθηκε ότι ο Στρατός με προόριζε για μεγάλα πράγματα. Κάτι ανώτερο. Ο Αρχιλοχίας μου είπε ότι είχα ένδειξη για ΛΥΒ. “Just f@%$ing great…” Άλλο τίποτα δε μας έλειπε. Και για να γίνω πιο κατανοητός είναι το σχολείο στο οποίο εκπαιδεύεσαι για να γίνεις Δεκανέας (Λ.Υ.Β: Λόχος Υποψηφίων Βαθμοφόρων). Περίπου στα μέσα του Φεβρουαρίου μου είπαν ότι το σχολείο θα διεξαχθεί στο διάστημα 15-29 του ίδιου μήνα στο 518 ΤΠ στο Κ. Νευροκόπι. Μου έδωσαν και ένα σήμα (=στρατιωτικό έγγραφο) με τις οδηγίες και σχετικά με τα πράγματα που θα έπρεπε να έχω μαζί μου. Από αυτό το σημείο ακόμα ξεκινάνε τα ωραία. Εντάξει πρέπει να έχεις τα ρούχα σου, τα ξυριστικά σου κτλ., πράγματα που ούτως ή άλλως θα τα έπαιρνες είτε σου το λέγαν είτε όχι. Θα πρέπει να πάρεις μαζί σου σεντόνια και μαξιλάρι. Μάλιστα. Θα πρέπει να πάρεις κασκόλ, γάντια και σκούφο. Τέλεια. Εντελώς ενημερωτικά τα 3 τελευταία είδη δεν είναι προβλεπόμενα για τον Στρατό, τουλάχιστον για την ώρα της αναφοράς. Το καλύτερο όμως δεν ήρθε ακόμα. Θα πρέπει να έχεις μαζί σου κράνος και πλήρη εξάρτηση (δηλαδή και το σακίδιο Μ71). «Μήπως να λύσω και το όπλο μου και να το πάρω και αυτό μαζί?» Έλεος! Τι άλλο θα ακούσουμε σε αυτή τη χώρα? Και φυσικά εγώ, όπως και όλοι οι άλλοι, σαν καλοί ψαράδες τα πήραμε όλα όσα μας είπαν.


Η σαρδέλα


Και ξημερώνει λοιπόν η 15η Φεβρουαρίου. Βάζω τη στολή εξόδου και τον μπερέ και περιμένω στην πύλη να έρθει το STEYR να με πάει στην Ταξιαρχία στην Ξάνθη όπου είχαν συγκεντρωθεί όλοι οι ΛΥΒίτες από τις Μονάδες της Ταξιαρχία και με λεωφορείο μας πήγαν ως το Νευροκόπι. Με το που μπαίνω στο λεωφορείο αντικρίζω γνωστή φυσιογνωμία από τη σχολή

- Ο Θάνος δεν είσαι? Φίλος του Κώστα από το μεταπτυχιακό?

- Ναι ρε. Ο Αλέξανδρος δεν είσαι?

Από εκεί και πέρα η συζήτηση συνεχίστηκε με τον κλασσικό «προβλεπόμενο» τρόπο. Σε ποια Μονάδα είσαι? Πού έκανες κέντρο? Πώς πάνε οι Υπηρεσίες? κτλ κτλ. Το ευχάριστο ήταν ότι μαζί του ήταν και άλλα παιδιά από την Μονάδα του, τους οποίους τους γνώρισα από το λεωφορείο κιόλας και για καλή μου τύχη ήμασταν και στην ίδια Διμοιρία. Επίσης, ήξερα ότι στα ΛΥΒ θα είχα και ένα φίλο μου από το Κιλκίς. Ε, αυτό και αν είναι από τα άγραφα. Μαζί στο Κιλκίς, μαζί Σπάρτη, και οι δύο σε Μονάδες στην Κομοτηνή. Οπότε από θέμα παρέας ήμουν καλυμμένος με το καλημέρα. Όχι ότι αν δεν είχα γνωστούς θα είχα πρόβλημα. Είμαι γενικά άτομο που προσαρμόζεται εύκολα και ποτέ στη ζωή μου δεν αντιμετώπισα πρόβλημα στην αλλαγή περιβάλλοντος.

Όταν κατεβήκαμε από το λεωφορείο μας ρώτησαν αν έχουμε κινητά με κάμερα να τα παραδώσουμε γιατί, λέει, όποιος βρεθεί να έχει ένα στην κατοχή του θα φάει αμέσως 20αρα. Καλά από δω παν κι άλλοι. Μπορεί να μην έχουμε παλιώσει αλλά 4 μήνες στον Στρατό είναι ένα ικανοποιητικό διάστημα για να καταλάβεις τι παίζει. Μας έλεγξαν με ανιχνευτές μετάλλου οι οποίοι χτυπούσαν σε όλους (λογικό, αφού όλοι κουβαλούσαμε το κράνος μας) αλλά σε κανέναν δεν ζητήθηκε να αδειάσει την τσάντα του. Μας ανεβάζουν στον λόχο, μας δίνουν κουβέρτες και γεμιστήρες και μας χωρίζουν σε Διμοιρίες. Όσον αφορά την υποδοχή οφείλω να πω ότι μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση η οργάνωση. Είχαν έτοιμα τα δελτία θέσης στα κρεβάτια και ονόματα στους φοριαμούς οπότε δεν χρειαζόταν να ψάχνεσαι. Αφού τακτοποιηθήκαμε κατεβήκαμε για αναφορά και για να μας μιλήσει ο Λοχαγός.

Έρχεται λοιπόν ένας σταμπόρδας ο οποίος έδινε αυστηρά παραγγέλματα για να μας ψαρρώσει και μας μιλούσε με τέτοιο τρόπο ώστε να μας δώσει να καταλάβουμε ότι εδώ είναι διαφορετικά απ’ ό,τι ξέραμε μέχρι τώρα. Οι πρώτες εντυπώσεις από το Στρατόπεδο στο θέμα των εγκαταστάσεων ήταν καλές. Κάτι άλλο που μου άρεσε πολύ ήταν η θέα. Το Στρατόπεδο είχε θέα στο όρος Φαλακρό (πήγαινα κάποτε για σκι και απορώ γιατί δεν πάω τόσο καιρό) και εγώ είχα την τύχη να κοιμάμαι σε κρεβάτι δίπλα σε παράθυρο και να έχω μια μαγική θέα κάθε ξημέρωμα (ΟΚ stop being gay!)

Πριν μιλήσω για την εκπαίδευση. Θα ήθελα να αναφερθώ στον καιρό μιας και το Νευροκόπι φημίζεται για δύο πράγματα. Τις χαμηλότερες θερμοκρασίες στην Ελλάδα και τις πατάτες. Το Σαβ/κο 16-17 Φεβ είχε χιόνια και κρύο σε όλη την Ελλάδα. Ακόμα και στην Κρήτη! Τα βλέπαμε στην τηλεόραση και γελούσαμε! Το Νευροκόπι ήταν το μοναδικό μέρος της χώρας που δεν είχε χιονίσει! Αντιθέτως είχε ήλιο και αρκετά υψηλές θερμοκρασίες για την εποχή όπως μας έλεγαν οι ντόπιοι. Το βράδυ βέβαια έπιανε τους -15. Στο Νευροκόπι είσαι. Λίγο πολύ τα περίμενες αυτά. Τις επόμενες μέρες μάλιστα η θερμοκρασία ανέβαινε ολοένα και περισσότερο αφού είχαμε φτάσει σε σημείο να μην φοράμε ούτε jacket, ούτε μάλλινο κατά τη διάρκεια της πορείας.

Η εκπαίδευση τώρα. Η εκπαίδευση περιλάμβανε θεωρητικό και πρακτικό τμήμα. Η θεωρητική εκπαίδευση αφορούσε στα καθήκοντα του Δεκανέα, του Λοχία, καθήκοντα αιχμαλώτου, χρήση πυξίδας, διατάξεις στη μάχη και άλλα τέτοια παρεμφερή. Η πρακτική ήταν, ημερήσια και νυχτερινή βολή, πυρ και κίνηση και πορείες των 5 χιλιομέτρων. Ειδικά την Τρίτη που είχε και πρωινή και βραδινή βολή ήταν πάρα πολύ κουραστικό. Την Παρασκευή ξαναεμφανίστηκε ο σταμπόρδας ενώπιον μας «Σας είχα πει από την προηγούμενη Παρασκευή. Αν με δείτε ξανά μπροστά σας δεν θα είναι για καλό. Την Πέμπτη μου πήγατε στον γιατρό 29 άτομα από τους 75. Τον ένα τον πονούσε το πόδι. Τον άλλο τον πονούσε το γόνατο. Ο άλλος έβγαλε φουσκάλα στην φτέρνα. Σιγά καλέ. Συγγνώμη που δεν σας φέραμε και με καναδέζα. Δεν είπαμε να μην πηγαίνετε στον γιατρό. Αλλά όταν έχετε κάτι σοβαρό. Όχι για ψύλλου πήδημα. Όποιος ξαναπάει για ασήμαντο λόγο θα φύγει από τη σχολή.» Την άλλη μέρα πήγε μόνο ένας που είχε κήλη. Γενικά η σειρά μου ήταν πολύ τυχερή όσον αφορά την εκπαίδευση και θα πω αμέσως γιατί. Γενικά, τις προηγούμενες χρονιές τα ΛΥΒ τα αναλάμβανε ένας Λοχαγός με 25 χρόνια υπηρεσία στις Ειδικές Δυνάμεις. Ούτως ειπείν, όλοι φεύγαν φέτες από εκεί. Όχι γιατί έκαναν κάτι εντελώς διαφορετικό από εμάς. Έκαναν τα ίδια, απλά σε άλλη ένταση. Για παράδειγμα, εμείς κάναμε κανονική πορεία με το όπλο στο αναρτήσατε και αυτοί τροχάδην με τα όπλα ψηλά.

Φυσικά το ότι πήγαμε για σχολείο δεν σήμαινε ότι ήμασταν απαλλαγμένοι από τις Υπηρεσίες. Κάναμε τα σκοπετάκια μας κανονικά και με το νόμο. Το γελοίο ήταν ότι ενώ ξεκινήσαμε με 1 μέσα 2 έξω, μετά το γύρισαν σε 1-1 χωρίς ποτέ να καταλάβουμε γιατί. Αλλά δεν ήταν αυτό που με πείραξε. Έτσι κι αλλιώς στο Νευροκόπι βγήκαμε αρκετές φορές και ό,τι ήταν να δούμε το είδαμε. Το ενοχλητικό ήταν οι μ@λ@κες τις μόνιμης δύναμης. Μας αντιμετώπιζαν λες και ήμασταν ηλίθιοι και ενώ κάνεις τις δικιές τους σκοπιές να τους ακούς να λένε «Άντε να φύγουν οι ΛΥΒίτες να ησυχάσουμε!» Συγγνώμη ρε φίλε που κάνω τις σκοπιές σου! Εγώ γύρισα από διακοπές και δεν είχα κάτι καλύτερο να κάνω. Αλλά από την Παρασκευή δεν σε χάλασε ποντικαρά!

Την Τετάρτη της δεύτερης εβδομάδας γράψαμε το διαγώνισμα από το οποίο κρινόταν αν θα περάσουμε ή όχι. Πολύ γέλιο. Γράφαμε 6 άτομα σε ένα τραπέζι. Και να ήθελες δεν μπορούσες να μην αντιγράψεις! Όχι ότι ήταν δύσκολο. Όλοι το παίζαν και καλά αδιάφοροι και δεν με νοιάζει κτλ. Αλλά για να λέμε και τη μαύρη αλήθεια ΟΛΟΥΣ τους ένοιαζε. Γιατί το να πας ΛΥΒ και να γυρίσεις με το βαθμό του Στρατιώτη (και όχι του Δεκανέα) είναι ψιλοξεφτίλα, δεδομένου ότι κανένας δεν κόβεται εκτός αν κάποιος δεν μπόρεσε να παρακολουθήσει την εκπαίδευση για λόγους υγείας. Εν ολίγοις πέρασα 38ος στους 73. Αρκετά ικανοποιημένος δεδομένου ότι δεν με ενδιέφερε να βγω πρώτος ή κάτι τέτοιο. Απλά ήθελα να είμαι κάπου στη μέση. Και πέτυχα διάνα. Πήραμε λοιπόν τη σαρδέλα μας!

Κάναμε δοκιμαστικές παρελάσεις και πρόβα για το πώς θα σταθούμε μπροστά στον Ταξίαρχο και πως θα τον χαιρετήσουμε. Στις πρόβες πήγαιναν όλα καλά. Όταν ήρθε όμως η στιγμή της ορκομωσίας, οι μισοί τα έκαναν όπως ήθελαν (ευτυχώς όχι εγω! Φιου!)

Κλείνοντας θα έλεγα ότι τελικά ήταν μια ωραία εμπειρία 2 εβδομάδων και μια ευχάριστη αλλαγή κλίματος. Γνώρισα κάτι καλά φυντάνια και περάσαμε ωραίες στιγμές με πολύ γέλιο. Επίσης, ήταν ενδιαφέρον να ακούς ιστορίες από άλλα Σώματα και άλλες Μονάδες και να λέω δόξα τω Θεώ εγώ την περνάω τούφα! Ένα από τα άτομα που θα μου λείψουν είναι ο Επιλοχίας που ήταν Διμοιρίτης μας. Πολύ κεφάτος άνθρωπος και ποτέ δεν μας πίεσε ούτε σε θέματα επιθεώρησης, ούτε εκπαίδευσης. Απλά «τεράστιος»!





5 comments:

Erisabetsu-chan said...

κάνεις τον στρατό να φαίνετε μια όμορφη περιπέτεια και αυτό είναι πολύ καλό για σένα τον ίδιο.
Χαίρομαι για ακόμη μια φορά που είσαι καλά και ελπίζω να σε δούμε σύντομα κοντά μας.

jimmy said...

Αιντε Arekusu! Παμε και για το υπολοιπο μισο της θητειας!
Αιντε δεκανεα μου και το καλοκαιρι θα καθαρισουμε σε 1 μερα το hajime no ippo!

Georgios said...

Δε το πιστευω οτι επεσα πανω στον Σεμιτζη παλι... Τι λεει ρε θα σωθειτε φετος;;; Το σκουλικι απο τα ΛΥΒ (744 ΛΜΧ)...Φιγουρινι θα σε κανω φιγουρινι!!χαχαχαχαα

alex.digitaltracker said...

Ρε παλιοσκουλικο τι λεει? δεν εχεις enabled το profile σου και δεν μπορω να βρω τη σελιδα σου να τη σπαμαρω!

Anonymous said...

και σε τι διαφέρει ο δεκανέας πρακτικά από ένα λοχία και ένα απλό στρατιώτη, επίσης, μπορεί ο δεκανέας να βγάλει αναφερόμενο κάποιο στρατιώτη ?

Γενικά ποια τα καθήκοντα και οι υποχρεώσεις ενός δεκανέα ?