Friday, 5 December 2008

Japan & Anime Party !!!

Yatta! Πριν από μερικές μέρες έμαθα (και επίσημα) ότι στις 19 Δεκεμβρίου θα γίνει το Japan & Anime Pary στο Cofix! Το event διοργανώνεται από τις Sakura Syndrome που αποτελείται από την Somnium in Tenebris και τη Mona Risa. Δύο κοπέλες που φέρνουν σε επαφή το ελληνικό κοινό με την ιαπωνική μουσική μέσα από τα event τους με αποκορύφωμα την συναυλία των BLOOD.
Σ' αυτό το σημείο να πω ότι αισθάνομαι πολύ τυχερός που οι Sakura-senpais ζουν στην Θεσσαλονίκη και μας δίνουν τη χαρά βρισκόμαστε σε τέτοια party και να ακούμε την αγαπημένη μας μουσική.
Όποιος έρθει θα περάσει σίγουρα πολύ καλά ασχέτως αν ακούει ή όχι ιαπωνική μουσική. Σίγουρα θα δει κάποια Misa να τριγυρνάει παρέα με κάποιον Sasuke και αν είναι τυχερός μπορεί να δει και κάποιον πιο underground ήρωα!
Anyway, enough with the talking. Ελάτε όλοι Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου @ Cofix 21:00.

Nyappy! ^__^

Monday, 20 October 2008

Back to school

Μετά από πάρα πολύ καιρό επανέρχομαι στην «ενεργό» δράση. Αυτή την περίοδο το anidb και το baka-updates κατακλύζονται από νέες σειρές αλλά και seasons 2 και φυσικά θεώρησα «καθήκον» μου (άλλο που δεν ήθελα) να ρίξω μια ματιά στις νέες παραγωγές για να αποφασίσω τελικά ποιές θα συνεχίσω και ποιες θα σταματήσω (drop). Αν και δεν είναι σωστό να «κόβεις» μια σειρά από τα πρώτα 2 επεισόδια, δεδομένου ότι η μέρα έχει 24 ώρες και υπάρχει (or so Ive heard) και real life, δεν μπορείς να βλέπεις τα πάντα! Χαρακτηριστικό παράδειγμα του «κοψίματος» από την αρχή ήταν το Lucky Star. Δεν μπορούσα να κάνω μεγαλύτερη βλακεία! Gomen Konata-chan! Φυσικά κάποια πραγματα μπορεί να αλλάξουν εν καιρώ, άνθρωποι είμαστε. Μερικές φορές η πρώτη εντύπωση μπορεί να μην είναι σωστή.
Όπως και να ‘χει παρακάτω θα πω τις απόψεις μου για κάθε νέο τίτλο και θα τα κατηγοριοποιήσω σε 2 ομάδες.
Thumbs up: Πολύ καλή ή τουλάχιστον θα συνεχίσω να τη βλέπω μέχρι να…
Dropped: Just don’t!


Thumbs up

Akane-iro ni Somaru Saka (あかね色に染まる坂)
Ένα anime με «κλασσική» υπόθεση όπου υπάρχει μοιραία συνάντηση μεταξύ μιας νεοφερμένης μαθήτριας στο σχολείο και ενός μαθητή (ο οποίος φυσικά έχει και ένα παρελθόν) και μέσα σε αυτό το background εξελίσσονται κωμικές σκηνές. Στα υπέρ του τίτλου είναι οι πολύ όμορφα σχεδιασμένοι γυναικείοι χαρακτήρες.

Casshern Sins (キャシャーン SINS)
Σε ένα post-apocalyptic σκηνικό ξυπνάει ο Casshern o οποίος δεν θυμάται το παρελθόν του και καλείται να βοηθήσει στη μάχη για την επιβίωση του κόσμου. Η σειρά με συνεπήρε από την αρχή με την υποβλητικότητά της και το διαφορετικό σχέδιο. Πολύ dark αίσθηση και αξιοσημείωτο animation. Προσωπικά πιστεύω ότι θα είναι από τα αγαπημένα μου για φέτος. Φυσικά δεν υπάρχει περίπτωση να μου αρέσει μια σειρά και να την «πιάνει» κάποιο fansub-group της προκοπής για αυτό και θα αρκέσω στους Shinsen-Subs που προσφέρουν την πιο αξιόλογη πρόταση.

Kurozuka (黒塚)
Yeah thats what Im talking about. Σκοτεινή ατμόσφαιρα, αίμα και μια μυστηριώδης γυναίκα να απλώνει ένα πέπλο μυστηρίου στην υπόθεση. Ελπίζω μόνο μην εξελιχθεί σε μπαρούφα σαν το Bakumatsu.


Ga Rei Zero (喰霊 --)
Με μια λέξη: Οι περιπέτειες μιας κρατικής ομάδας καταπολέμησης φαντασμάτων. Εκ πρώτης όψεως φαίνεται μέτριο αλλά αξίζει να ασχοληθεί κανείς μαζί του.

Hyakko (ヒャッコ)
Ένα ακόμα school-life comedy με πρωταγωνίστριες 4 μαθήτριες που μπλέκουν σε διάφορες καταστάσεις. Για παράδειγμα στο πρώτο επεισόδιο δεν μπορούν να βρουν την αίθουσα που έχουν μάθημα γιατί το σχολείο τους είναι τεράστιο και τελικά κατά λήγουν να ρίχνουν μπουνιά σε καθηγητή (!). Το ευχάριστο είναι ότι (απ’ ότι διάβασα) σύμφωνα με το manga θα εμφανίζονται και καινούριοι ξεχωριστοί χαρακτήρες. Και εδώ το σχέδιο αλλά και η επιλογή των χρωμάτων δίνουν ένα ξεχωριστό τίτλο σε αυτή τη σειρά που από ότι φαίνεται θα έχει μεγάλη απήχηση.

Kannagi (かんなぎ)
O Jin αποφάσισε να φτιάξει ένα ξύλινο ομοίωμα, στα πλαίσια ενός σχολικού μαθήματος, μιας γυναικείας μορφής που έβλεπε στα όνειρά του. Μετά από ολονύχτια προσπάθεια ολοκληρώνει το έργο του και λίγο πριν φύγει για το σχολείο διαπιστώνει ότι το ξύλινο ομοίωμα είχε μετατραπεί σε θεά. Μια θεά όμως «μερικών» αιώνων δεν είναι συνηθισμένη στον σύγχρονο τρόπο ζωής!

Chaos;Head (カオス;ヘッド)
Σε αυτή τη σειρά ο πρωταγωνιστής, Takumi, ένας νεαρός με δυσκολία να διακρίνει ανάμεσα στην πραγματικότητα και το όνειρο και με παραισθήσεις που θυμίζουν Welcome to the NHK, βρίσκεται μάρτυρας υποθέσεων δολοφονιών. Η σκηνοθεσία της κινείται σε μέτρια επίπεδα (τουλάχιστον στο πρώτο επεισόδιο) και το σχέδιο επιδέχεται βελτίωση. Συνήθως, βέβαια, γίνεται το αντίστροφο αλλά παρόλα αυτά είναι μια αξιόλογη σειρά.

Kuro Shitsuji (黒執事)
Μια σειρά που θυμίζει έντονα Vampire Knight. Στην ουσία Kuro Shitsuji σημαίνει Dark Butler και το καθήκον του είναι να υπηρετεί τον 12χρονο κύριο του. Δεν λείπουν και τα κωμικά στοιχεία τα οποία κυρίως προέρχονται από το υπόλοιπο υπηρετικό προσωπικό του 12χρονου.

Kurogane no Linebarrels (鉄のラインバレル)
Αυτή η σειρά πραγματικά με προβλημάτισε. Ενώ γενικά τα mecha δεν είναι το είδος μου αλλά και το σχέδιο του δε μου άρεσε, κάτι μου έλεγε να τη συνεχίσω. Και αυτό θα κάνω για να δω αν το ένστικτό μου είχε δίκιο ή όχι.

Shikabanehime Aka (屍姫 )
Ο τίτλος τα λέει όλα. Corpse Princess. Μια undead πριγκίπισσα που έχει ως σκοπό να μαζέψει 108 ψυχές για να πάει στον παράδεισο. Ωραία ανάπτυξη ροής και αξιόλογο animation.
Oh! Did I mention that she’s hot?


Mouryou no Hako (魍魎の匣)
Το δεύτερο καλύτερο anime ανάμεσα σε αυτά που ξεκίνησαν να προβάλλονται τώρα. Ένας ιδιωτικός ντεντέκτιβ καλείται να εξιχνιάσει μια σειρά παράξενων δολοφονιών μαθητριών. Τα κορίτσια ακρωτηριάζονται και μπαίνουν σε κουτιά ( δεν είναι τόσο κάφρικο όσο ακούγεται!). Νομίζω ότι μπορεί να εξελιχθεί σε κάτι πολύ καλό και νομίζω ότι έχει αρκετές πιθανότητες προς αυτή την κατεύθυνση δεδομένου ότι το studio παραγωγής είναι MADHOUSE. Πολύ καλό από όλες τις απόψεις. Σενάριο, σκηνοθεσία, σχέδιο. Βy the way, έχει OP και ED από τους Nightmare. Δηλαδή, τι άλλο θα μπορούσε να ζητήσει κάποιος;

To Aru Majutsu no Index (とある魔術の禁書目録)
Σε ένα μακρινό μέλλον όπου η χρήση μαγείας είναι συνηθισμένη ο πρωταγωνιστής έχει την μια ατυχία μετά την άλλη. Η χρήση μαγείας τελικά μόνο ατελείωτους μπελάδες θα προσφέρει σε αυτόν και άφθονο γέλιο σε μας. Σε αυτό βέβαια βάζουν ένα χεράκι και οι υπόλοιποι χαρακτήρες της σειράς.

Michiko to Hatchin (ミチコとハッチン)
It’s got style. It’s got finesse. It’s got bad ass runaway con chick smashing everything on the way. Want more?

Yozakura Quartet (夜桜四重奏 〜ヨザクラカルテット〜)
Μάλλον θα είναι ένα από τα anime της χρονιάς αν και δε έλεγα ότι με εντυπωσίασε. Μια ομάδα νεαρών παιδιών που το καθένα έχει μια ειδική δύναμη και εν ολίγοις προσπαθούν να διατηρήσουν την τάξη και την ασφάλεια στην πόλη τους. Όπως είναι αναμενόμενο και οι εχθροί τους δεν είναι απλοί άνθρωποι.

Toradora! (とらドラ)
Άφησα για το τέλος το καλύτερο! Ειλικρινά δεν μπορούσα να συγκρατήσω το στομάχι μου από τα γέλια όταν είδα το πρώτο επεισόδιο. Το lameness επίπεδο των δυο πρωταγωνιστών είναι πέραν κάθε φαντασίας. Υποτίθεται ότι είναι οι δύο delinquents του σχολείου και για «κακή» τους τύχη η ροή των γεγονότων θα τους αναγκάσει να συνεργαστούν για να επιτύχουν ο καθένας τον στόχο του.


Season 2
Σειρές που σημείωσαν μεγάλη επιτυχία την προηγούμενη περίοδο συνεχίζονται φέτος και εμείς θα τις τιμήσουμε. Θα ξεκινήσω με ένα από τα αγαπημένα μου το Ef - A Tale Of Melodies που είναι ουσιαστικά το prequel του Tale Of Memories. Επίσης έχουμε τη 2η season του πολύ καλού Mobile Suit Gundam 00 που μας είχε αφήσει με ένα ερωτηματικό στο τέλος της 1ης και τώρα θα απαντηθούν οι απορίες μας. To Vampire Knight Guilty είναι προφανώς η συνέχει του Vampire Knight, μιας σειράς με πολλούς fans. Τέλος το Rosario to Vampire Capu 2 «δαγκώνει» (capu=bite) και τα τελευταία ζωντανά εγκεφαλικά κύτταρα μας.

Dropped
Ήρθε η ώρα ν’ αρπάξουμε το φτυάρι! XD. Μπορεί ενδεχομένως να αδικήσω κάποιες σειρές αλλά έτσι είναι η ζωή. I am what I am. Love it or shove it. Ιδιαίτερη «αγάπη» έχω στις mainstream σειρές και ειδικά στις πολυδάπανες. Από τις low-budget δεν μπορείς να έχεις μεγάλες απαιτήσεις οπότε και η κριτική σου πρέπει να είναι η ανάλογη.

Tales of the Abyss (テイルズ オブジ アビス)
Φτυαριά #1. Ξεκινάω με την μακράν χειρότερη, κατά τη γνώμη μου, καινούρια σειρά. Gay πρωταγωνιστής, χιλιοεπαναλαμβανόμενο σενάριο και κλασσικό βλαμμένο action. Και σαν μην έφτανε αυτό οι παραγωγοί δεν μπορούσαν να βρουν πιο ηλίθιο seiyū για τον κεντρικό ήρωα. Tι να πω; Να πω ότι δεν το είδα το πρώτο επεισόδιο ούτε ως τη μέση; Μπορεί να φταίει η ηλικία μου (too old for this shit). Αλλά και ο αδερφός μου που το είδε μαζί μου είχε την ίδια άποψη.


Hokuto no Ken Raou Gaiden Ten no Haou (北斗の拳 ラオウ外伝 天の覇王)
Τώρα μάλλον θα ακούσω πολλά για αυτό που πρόκειται να πω, αλλά τι να κάνουμε. Η αλήθεια είναι ότι το Hokuto no Ken είναι μια ολόκληρη σχολή και το σέβομαι για αυτό. Σέβομαι το γεγονός ότι έχει πάρα πολλούς οπαδούς απλά εγώ δεν είναι ένας από αυτούς. Είναι το κλασσικό martial-arts anime (όπερ μεθερμηνευόμενον εστί ξύλο με το τσουβάλι) and that aint my thin’.

Kemeko Deluxe! (ケメコデラックス!)
Δεν το λες κακό. Το λες παιδικό. Η αλήθεια είναι ότι έχει γέλιο αλλά επειδή είναι πολύ φανερό το που θα καταλήξει η σειρά, Ill pass on grass.


Kyou no Go no Ni (今日の)
Αυτή η σειρά έχει πολύ ωραίο σχέδιο αλλά δυστυχώς αυτό δεν αρκεί για να μου κρατήσει το ενδιαφέρον.

Tytania (タイタニア)
Ωχ! Δεν μας παρατάτε με την επικούρα και τους ιππότες σας! Άντε να πνιγείτε! Δε πα να το συνιστούν 21 κατασκευαστές πλυντηρίων… εγώ δεν το βλέπω!

Hakushaku to Yousei (伯爵と妖精)
Άλλη μια παραγωγή από το ίδιο studio (ARTLAND) με το παραπάνω. Φαίνεται οι τύποι εκεί πέρα το έχουν βάλει σκοπό να βγάζουν βλακείες. Aυτή η σειρά μου δίνει την αίσθηση ότι είναι το ίδιο προϊόν με το Tytania αλλά με διαφορετικό περιτύλιγμα. Το Tytania είναι shounen και το Hakushaku to Yousei είναι shoujo οπότε η εταιρία κάλυψε και τα δυο φύλα και ό,τι αρπάξει. Προσωπικά μου άρεσε παραπάνω από το Tytania αλλά και πάλι…

Skip Beat! (スキップ・ビート!)
Το άφησα για το τέλος γιατί ήταν μακράν το πιο αδιάφορο. Όχι ότι δεν έχει κάτι να προσφέρει. Απλά λάθος άτομο, λάθος ηλικία, λάθος ενδιαφέροντα, λάθος φύλο. Μονολεκτί, shoujo overdose.

Monday, 13 October 2008

MUCC - Ageha 「ムック - アゲハ」

Mε αφορμή την αυριανή συναυλία των Plastic Tree στo Second Skin, στην οποία δυστυχώς δεν θα μπορέσω να πάω, σκέφτηκα να γράψω την άποψη μου για το τελευταίο single του αγαπημένου μου jband που δεν είναι άλλο από τους MUCC (ムック) και μαζί να εγκαινιάσω και ένα καινουριο blog-label, jmusic. (Obviously the letter j stands for Japan, and it is widely used in various aspects just to indicate the origin...and that it also kicks a$$ :) To single λέγεται Ageha (το οποίο σημαίνει swallowtail=είδος πεταλούδας) και όπως συνηθίζεται έχει regular και limited edition. Λογικά θα αποτελεί μέρος του καινούριου album που αναμένεται το Μάρτιο του 2009.


Tracklist:
1. Ageha (アゲハ) (both editions)
2. Concrete 082 (regular edition)
2. Aoi Mori (青い森) (limited edition)

Το ομώνυμο κομμάτι, Ageha, είναι φανταστικό! Και λυρικά αλλά και από στιχουργική άποψη. Πιστεύω ότι σηματοδοτεί και το νεο ύφος του συγκροτήματος για το επερχόμενο album. Η αλλαγή στην εμφάνιση και ειδικά στον lead singer, Tatsurou (逹瑯), η οποία μάλον δεν άρεσε στους πιο πολλούς fans. Εμένα πάντως μου άρεσε!
Το Concrete 082 προσωπικά δεν μου άρεσε καθόλου και ειλικρινά δε νομίζω να το έχω ακούσει πάνω από δύο φορές. Αυτό όμως που μου έκανε εντύπωση μόλις το άκουσα ήταν η εμφανής επιρροή από αμερικάνικο ήχο. Μην ξεχνάμε ότι συμμετείχαν στο Taste Of Chaos Tour στο οποίο έπαιξαν μαζί με άλλα γνωστά συγκροτήματα όπως Bullet For My Valentine, Αtreyu, Avenged Sevenfold.
Όσον αφορά το Αοi Mori (Μπλε Δάσος) είναι ένα κομμάτι 'συνδετικός κρίκος' με το μουσικό παρελθόν των MUCC που κινείται σε στυλ Libra.

Mέχρι το επόμενο review σας αφήνω με το Αgeha PV.

Friday, 18 July 2008

ΜΠΡΑΒΟ ΧΡΗΣΤΑΡΑ!!!

Χθες το πρωί, ο αδερφός μου ο Χρήστος, ορκίστηκε Ηλεκτρολόγος Μηχανικός και Μηχανικός Ηλεκτρονικών Υπολογιστών στο ΑΠΘ. Ναι, είμαστε πλέον συνάδελφοι. Χάρηκε πάρα πολύ και μαζί μ' αυτόν και όλοι εμείς. Μπορούσα να καταλάβω πως αισθανόταν γιατί και εγώ ένιωθα ακριβώς το ίδιο πριν κάποιους μήνες. Αυτή η αίσθηση ότι τελείωσες με τις υποχρεώσεις στη σχολή και ότι ανοίγεται κάτι καινούριο μπροστά σου...

Χρήστο σου εύχομαι καλή σταδιοδρομία και πάντα επιτυχίες.
foto: left to right. Cloud (Δημήτρης), Χρήστος and me. Aishiteru minnasan!

p.s.1: To κεφάλι μου κουδουνίζει από τα π0τ@ και φυσικά δεν θα μπορούσαν να λείψουν και τα απαραίτητα κομπρεσσέρ που τρυπάνε έξω από το σπίτι.
p.s.2: Xρήστο πίστεψτε με είσαι πολύ τυχερός που μπήκες μέσα... εδώ παίζεται το δράμα 'Αθυτος Κεφάλαιο Χ, Πράξη ΙV.

Saturday, 12 July 2008

Rena says '' ΛΕΛΕ ΡΕ ΦΙΛΕ!''

Εδω και περίπου μια εβδομάδα που γύρισα σπίτι μου με άδεια απολύσεως σκέφτομαι ότι κάτι πρέπει να γραψω...
Δεν μου αρέσει όμως να μιλάω πολύ (βασικά βαριέμαι χε χε!). Aνταυτού αποφάσισα να ''δροσίσω'' το blog μου με Bubble Bobble, λίγο καρπουζάκι και με μια από τους αγαπημένες μου anime χαρακτηρες, τη Rena απο το Higurashi no Naku Koro Ni.

Σίγουρα έχω να πω πολλά για το μεγαλύτερο μέρος της θητείας μου που μέχρι στιγμής το άφησα ανέγγιχτο. Θα γίνει όμως. Και αυτό όχι μόνο σαν υποχρέωση στον εαυτό μου αλλά ηθική υποχρέωση στα παιδιά που θα υπηρετήσουν στην ίδια Μονάδα.Ήταν πολύ ευχάριστο να ακούω από άλλα παιδιά που ερχόντουσαν στην 872 ΑΚ ότι ''βρήκα ένα site στο internet που έλεγε για τη Μονάδα ότι είναι καλή, υπηρεσίες 1-1'' κτλ. Αισθανόμουν ότι προσέφερα κάτι. Έστω απειροελάχιστο.Είπαμε όμως. Όλα αυτά θα γίνουν.

Μέχρι τότε...

Saturday, 28 June 2008

Yatta! Πέρασα στο μεταπτυχιακό! :P


Xθες έμαθα οτι πέρασα στο Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Προστασία Περιβάλλοντος και Βιώσιμη Ανάπτυξη του Τμήματος Πολιτικών Μηχανικών Α.Π.Θ. και χάρηκα γιατί ήταν κάτι που το ήθελα πολύ.


Ureshii!!! :)

I promise i will be studying hard next year! XD

Saturday, 24 May 2008

Kαλή θητεία αδερφούλη!!!




Σήμερα το πρωί ο αδερφούλης μου ο Χρήστος ορκίστηκε στρατιώτης... Η συγκίνηση ήταν έντονη καθώς πριν από 6 μήνες κι εγώ ορκίστηκα στο ίδιο ακριβώς Στρατόπεδο. 604 Τ.Π. στο Κιλκίς. Το 'χει η μοίρα μας φαίνεται! Ο καήμενος έκανε υπερπροσπάθεια για κάνει καλή παρέλαση... αφού είχα καρφώσει τη camera στο προσωπο του και τον κυνηγούσα.



Σου εύχομαι να έχεις καλή θητεία Χρηστάκη και θα δεις ότι όλα θα πάνε καλά και ότι ο χρόνος θα περάσει χωρίς να το καταλάβεις....







Κλείνωντας σας αφήνω με μερικές φωτoγραφίες με τις σειρούλες μου... 301 ΛΕΛΕ!

Saturday, 3 May 2008

otouto :-P


Time is running less for summer anime marathons

Saturday, 26 April 2008

my geeky brother



this is my first mobile image upload... so what else better than a flick of my bro doing his NAT/OSPF/wireless geek magic

Sunday, 9 March 2008

Army Life Part #3: This is my ΛΥΒ

Στις 12 Ιανουαρίου (ημέρα που παρουσιάστηκα στη Μονάδα) μου γνωστοποιήθηκε ότι ο Στρατός με προόριζε για μεγάλα πράγματα. Κάτι ανώτερο. Ο Αρχιλοχίας μου είπε ότι είχα ένδειξη για ΛΥΒ. “Just f@%$ing great…” Άλλο τίποτα δε μας έλειπε. Και για να γίνω πιο κατανοητός είναι το σχολείο στο οποίο εκπαιδεύεσαι για να γίνεις Δεκανέας (Λ.Υ.Β: Λόχος Υποψηφίων Βαθμοφόρων). Περίπου στα μέσα του Φεβρουαρίου μου είπαν ότι το σχολείο θα διεξαχθεί στο διάστημα 15-29 του ίδιου μήνα στο 518 ΤΠ στο Κ. Νευροκόπι. Μου έδωσαν και ένα σήμα (=στρατιωτικό έγγραφο) με τις οδηγίες και σχετικά με τα πράγματα που θα έπρεπε να έχω μαζί μου. Από αυτό το σημείο ακόμα ξεκινάνε τα ωραία. Εντάξει πρέπει να έχεις τα ρούχα σου, τα ξυριστικά σου κτλ., πράγματα που ούτως ή άλλως θα τα έπαιρνες είτε σου το λέγαν είτε όχι. Θα πρέπει να πάρεις μαζί σου σεντόνια και μαξιλάρι. Μάλιστα. Θα πρέπει να πάρεις κασκόλ, γάντια και σκούφο. Τέλεια. Εντελώς ενημερωτικά τα 3 τελευταία είδη δεν είναι προβλεπόμενα για τον Στρατό, τουλάχιστον για την ώρα της αναφοράς. Το καλύτερο όμως δεν ήρθε ακόμα. Θα πρέπει να έχεις μαζί σου κράνος και πλήρη εξάρτηση (δηλαδή και το σακίδιο Μ71). «Μήπως να λύσω και το όπλο μου και να το πάρω και αυτό μαζί?» Έλεος! Τι άλλο θα ακούσουμε σε αυτή τη χώρα? Και φυσικά εγώ, όπως και όλοι οι άλλοι, σαν καλοί ψαράδες τα πήραμε όλα όσα μας είπαν.


Η σαρδέλα


Και ξημερώνει λοιπόν η 15η Φεβρουαρίου. Βάζω τη στολή εξόδου και τον μπερέ και περιμένω στην πύλη να έρθει το STEYR να με πάει στην Ταξιαρχία στην Ξάνθη όπου είχαν συγκεντρωθεί όλοι οι ΛΥΒίτες από τις Μονάδες της Ταξιαρχία και με λεωφορείο μας πήγαν ως το Νευροκόπι. Με το που μπαίνω στο λεωφορείο αντικρίζω γνωστή φυσιογνωμία από τη σχολή

- Ο Θάνος δεν είσαι? Φίλος του Κώστα από το μεταπτυχιακό?

- Ναι ρε. Ο Αλέξανδρος δεν είσαι?

Από εκεί και πέρα η συζήτηση συνεχίστηκε με τον κλασσικό «προβλεπόμενο» τρόπο. Σε ποια Μονάδα είσαι? Πού έκανες κέντρο? Πώς πάνε οι Υπηρεσίες? κτλ κτλ. Το ευχάριστο ήταν ότι μαζί του ήταν και άλλα παιδιά από την Μονάδα του, τους οποίους τους γνώρισα από το λεωφορείο κιόλας και για καλή μου τύχη ήμασταν και στην ίδια Διμοιρία. Επίσης, ήξερα ότι στα ΛΥΒ θα είχα και ένα φίλο μου από το Κιλκίς. Ε, αυτό και αν είναι από τα άγραφα. Μαζί στο Κιλκίς, μαζί Σπάρτη, και οι δύο σε Μονάδες στην Κομοτηνή. Οπότε από θέμα παρέας ήμουν καλυμμένος με το καλημέρα. Όχι ότι αν δεν είχα γνωστούς θα είχα πρόβλημα. Είμαι γενικά άτομο που προσαρμόζεται εύκολα και ποτέ στη ζωή μου δεν αντιμετώπισα πρόβλημα στην αλλαγή περιβάλλοντος.

Όταν κατεβήκαμε από το λεωφορείο μας ρώτησαν αν έχουμε κινητά με κάμερα να τα παραδώσουμε γιατί, λέει, όποιος βρεθεί να έχει ένα στην κατοχή του θα φάει αμέσως 20αρα. Καλά από δω παν κι άλλοι. Μπορεί να μην έχουμε παλιώσει αλλά 4 μήνες στον Στρατό είναι ένα ικανοποιητικό διάστημα για να καταλάβεις τι παίζει. Μας έλεγξαν με ανιχνευτές μετάλλου οι οποίοι χτυπούσαν σε όλους (λογικό, αφού όλοι κουβαλούσαμε το κράνος μας) αλλά σε κανέναν δεν ζητήθηκε να αδειάσει την τσάντα του. Μας ανεβάζουν στον λόχο, μας δίνουν κουβέρτες και γεμιστήρες και μας χωρίζουν σε Διμοιρίες. Όσον αφορά την υποδοχή οφείλω να πω ότι μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση η οργάνωση. Είχαν έτοιμα τα δελτία θέσης στα κρεβάτια και ονόματα στους φοριαμούς οπότε δεν χρειαζόταν να ψάχνεσαι. Αφού τακτοποιηθήκαμε κατεβήκαμε για αναφορά και για να μας μιλήσει ο Λοχαγός.

Έρχεται λοιπόν ένας σταμπόρδας ο οποίος έδινε αυστηρά παραγγέλματα για να μας ψαρρώσει και μας μιλούσε με τέτοιο τρόπο ώστε να μας δώσει να καταλάβουμε ότι εδώ είναι διαφορετικά απ’ ό,τι ξέραμε μέχρι τώρα. Οι πρώτες εντυπώσεις από το Στρατόπεδο στο θέμα των εγκαταστάσεων ήταν καλές. Κάτι άλλο που μου άρεσε πολύ ήταν η θέα. Το Στρατόπεδο είχε θέα στο όρος Φαλακρό (πήγαινα κάποτε για σκι και απορώ γιατί δεν πάω τόσο καιρό) και εγώ είχα την τύχη να κοιμάμαι σε κρεβάτι δίπλα σε παράθυρο και να έχω μια μαγική θέα κάθε ξημέρωμα (ΟΚ stop being gay!)

Πριν μιλήσω για την εκπαίδευση. Θα ήθελα να αναφερθώ στον καιρό μιας και το Νευροκόπι φημίζεται για δύο πράγματα. Τις χαμηλότερες θερμοκρασίες στην Ελλάδα και τις πατάτες. Το Σαβ/κο 16-17 Φεβ είχε χιόνια και κρύο σε όλη την Ελλάδα. Ακόμα και στην Κρήτη! Τα βλέπαμε στην τηλεόραση και γελούσαμε! Το Νευροκόπι ήταν το μοναδικό μέρος της χώρας που δεν είχε χιονίσει! Αντιθέτως είχε ήλιο και αρκετά υψηλές θερμοκρασίες για την εποχή όπως μας έλεγαν οι ντόπιοι. Το βράδυ βέβαια έπιανε τους -15. Στο Νευροκόπι είσαι. Λίγο πολύ τα περίμενες αυτά. Τις επόμενες μέρες μάλιστα η θερμοκρασία ανέβαινε ολοένα και περισσότερο αφού είχαμε φτάσει σε σημείο να μην φοράμε ούτε jacket, ούτε μάλλινο κατά τη διάρκεια της πορείας.

Η εκπαίδευση τώρα. Η εκπαίδευση περιλάμβανε θεωρητικό και πρακτικό τμήμα. Η θεωρητική εκπαίδευση αφορούσε στα καθήκοντα του Δεκανέα, του Λοχία, καθήκοντα αιχμαλώτου, χρήση πυξίδας, διατάξεις στη μάχη και άλλα τέτοια παρεμφερή. Η πρακτική ήταν, ημερήσια και νυχτερινή βολή, πυρ και κίνηση και πορείες των 5 χιλιομέτρων. Ειδικά την Τρίτη που είχε και πρωινή και βραδινή βολή ήταν πάρα πολύ κουραστικό. Την Παρασκευή ξαναεμφανίστηκε ο σταμπόρδας ενώπιον μας «Σας είχα πει από την προηγούμενη Παρασκευή. Αν με δείτε ξανά μπροστά σας δεν θα είναι για καλό. Την Πέμπτη μου πήγατε στον γιατρό 29 άτομα από τους 75. Τον ένα τον πονούσε το πόδι. Τον άλλο τον πονούσε το γόνατο. Ο άλλος έβγαλε φουσκάλα στην φτέρνα. Σιγά καλέ. Συγγνώμη που δεν σας φέραμε και με καναδέζα. Δεν είπαμε να μην πηγαίνετε στον γιατρό. Αλλά όταν έχετε κάτι σοβαρό. Όχι για ψύλλου πήδημα. Όποιος ξαναπάει για ασήμαντο λόγο θα φύγει από τη σχολή.» Την άλλη μέρα πήγε μόνο ένας που είχε κήλη. Γενικά η σειρά μου ήταν πολύ τυχερή όσον αφορά την εκπαίδευση και θα πω αμέσως γιατί. Γενικά, τις προηγούμενες χρονιές τα ΛΥΒ τα αναλάμβανε ένας Λοχαγός με 25 χρόνια υπηρεσία στις Ειδικές Δυνάμεις. Ούτως ειπείν, όλοι φεύγαν φέτες από εκεί. Όχι γιατί έκαναν κάτι εντελώς διαφορετικό από εμάς. Έκαναν τα ίδια, απλά σε άλλη ένταση. Για παράδειγμα, εμείς κάναμε κανονική πορεία με το όπλο στο αναρτήσατε και αυτοί τροχάδην με τα όπλα ψηλά.

Φυσικά το ότι πήγαμε για σχολείο δεν σήμαινε ότι ήμασταν απαλλαγμένοι από τις Υπηρεσίες. Κάναμε τα σκοπετάκια μας κανονικά και με το νόμο. Το γελοίο ήταν ότι ενώ ξεκινήσαμε με 1 μέσα 2 έξω, μετά το γύρισαν σε 1-1 χωρίς ποτέ να καταλάβουμε γιατί. Αλλά δεν ήταν αυτό που με πείραξε. Έτσι κι αλλιώς στο Νευροκόπι βγήκαμε αρκετές φορές και ό,τι ήταν να δούμε το είδαμε. Το ενοχλητικό ήταν οι μ@λ@κες τις μόνιμης δύναμης. Μας αντιμετώπιζαν λες και ήμασταν ηλίθιοι και ενώ κάνεις τις δικιές τους σκοπιές να τους ακούς να λένε «Άντε να φύγουν οι ΛΥΒίτες να ησυχάσουμε!» Συγγνώμη ρε φίλε που κάνω τις σκοπιές σου! Εγώ γύρισα από διακοπές και δεν είχα κάτι καλύτερο να κάνω. Αλλά από την Παρασκευή δεν σε χάλασε ποντικαρά!

Την Τετάρτη της δεύτερης εβδομάδας γράψαμε το διαγώνισμα από το οποίο κρινόταν αν θα περάσουμε ή όχι. Πολύ γέλιο. Γράφαμε 6 άτομα σε ένα τραπέζι. Και να ήθελες δεν μπορούσες να μην αντιγράψεις! Όχι ότι ήταν δύσκολο. Όλοι το παίζαν και καλά αδιάφοροι και δεν με νοιάζει κτλ. Αλλά για να λέμε και τη μαύρη αλήθεια ΟΛΟΥΣ τους ένοιαζε. Γιατί το να πας ΛΥΒ και να γυρίσεις με το βαθμό του Στρατιώτη (και όχι του Δεκανέα) είναι ψιλοξεφτίλα, δεδομένου ότι κανένας δεν κόβεται εκτός αν κάποιος δεν μπόρεσε να παρακολουθήσει την εκπαίδευση για λόγους υγείας. Εν ολίγοις πέρασα 38ος στους 73. Αρκετά ικανοποιημένος δεδομένου ότι δεν με ενδιέφερε να βγω πρώτος ή κάτι τέτοιο. Απλά ήθελα να είμαι κάπου στη μέση. Και πέτυχα διάνα. Πήραμε λοιπόν τη σαρδέλα μας!

Κάναμε δοκιμαστικές παρελάσεις και πρόβα για το πώς θα σταθούμε μπροστά στον Ταξίαρχο και πως θα τον χαιρετήσουμε. Στις πρόβες πήγαιναν όλα καλά. Όταν ήρθε όμως η στιγμή της ορκομωσίας, οι μισοί τα έκαναν όπως ήθελαν (ευτυχώς όχι εγω! Φιου!)

Κλείνοντας θα έλεγα ότι τελικά ήταν μια ωραία εμπειρία 2 εβδομάδων και μια ευχάριστη αλλαγή κλίματος. Γνώρισα κάτι καλά φυντάνια και περάσαμε ωραίες στιγμές με πολύ γέλιο. Επίσης, ήταν ενδιαφέρον να ακούς ιστορίες από άλλα Σώματα και άλλες Μονάδες και να λέω δόξα τω Θεώ εγώ την περνάω τούφα! Ένα από τα άτομα που θα μου λείψουν είναι ο Επιλοχίας που ήταν Διμοιρίτης μας. Πολύ κεφάτος άνθρωπος και ποτέ δεν μας πίεσε ούτε σε θέματα επιθεώρησης, ούτε εκπαίδευσης. Απλά «τεράστιος»!





Wednesday, 5 March 2008

koi kaze 秋山 澪


As the sakura trees start to flower, the sprint breeze got me a new love…
Her name is Akiyama Mio ( 秋山 澪) and she is the bassist in the K-ON! tv series.
Although the series is about a light music school band, I felt more like rocking it out!
The concept is basically a combination of oldschool, yet awesome, rock styles. Motorhead and Misfits.

Wednesday, 30 January 2008

Army Life Part #2: Driver's Seat

Στις 14 Δεκεμβρίου το ΓΕΣ έκρινε σκόπιμο να με κάνει οδηγό και ταυτόχρονα να γίνει μετάταξη απο το Πεζικό στο Σώμα Εφοδιασμού Μεταφορών. Και για να γίνου όλα αυτά, ο ομιλών έπρεπε να πάει στη Σπάρτη όπου ειναι το ΚΕΕΜ (Κέντρο Εκπαίδευσης Εφοδιασμού Μεταφορών). Το Κέντρο εκεί είναι από τα μεγαλύτερα στα Βαλκάνια και η κατάσταση χαοτική και ανοργάνωτη. Το καλό ήταν ότι επειδή υπήρχαν πολλοί στρατιώτες οι υπηρεσίες πήγαιναν 5 έξω 1 μέσα. Το κακό ήταν ότι η πόλη της Σπάρτης είναι πολή μικρή και “κλειστή” και βασικά η έξοδος με λίγα λόγια ήταν σαν 2ο ΚΨΜ. Εκτός των άλλων είχαμε και αναφορές κάθε πρωί, μεσημέρι και βράδυ, αναφορά για εξοδούχους και αυτα κρατούσαν υπερβολικά πολύ. Υπερβολικά πολύ διαρκούσε και η φρουρά και γενικά δεν υπήρχε κάτι που να λειτουργεί σωστά μέσα στο στρατόπεδο. Οι εγκατσατάσεις στο 1ο Τάγμα παλιές και οι τουαλέτες και οι ντουζιέρες λίγες για ένα Λόχο 250 ατόμων.

Tο φορτηγό τύπου STEYR

Τώρα, στην εκπαίδευση. Κλασσικά. Φίδιασμα. Ρώτησαν ποιοί έχουν επαγγελματικό δίπλωμα οδήγησης και ποιοί έχουν απλό δίπλωμα για πάνω από 5 χρόνια για να γίνουν εκπαιδευτές οδηγών. Εγώ σλέφτηκα “τι στο διάλο? Δεν πάω?” όχι ότι είχε μεγάλη σημασία γιατί εκτός από το στρατιωτικό δίπλωμα πήρα και καταλληλότητα αλλά αυτό μετράει μόνο αν στη μονάδα που θα πας έχουν ανάγκη από οδηγούς. Συνήθως οδηγούν οι ΕΠ.ΟΠ και οι υπαξιωματικοί. Σαν εμπειρία είχε πλάκα γιατί δεν είχα οδηγήσει ποτέ φορτηγό. Σαν εκπαιδευτής έκατσα μόνο μια μερα γιατί ο θόρυβος μέσα στο φορτηγό και η κάπνα από το πετρέλαιο δεν παλευόταν. Τις υπόλοιπες μέρες χωνόμουν ανάμεσα στους εκπαιδευόμενους και απλά περίμενα να περάσει η ώρα. Δε με χαλούσε καθόλου! Το αστείο ήταν ότι στη μια μέρα που ήμουν εκπαιδευτής μου έτυχε ένα παιδί που δεν ήξερε να οδηγάει καθόλου. Παραθέτω το σκηνικό:
Εγώ: έλα φίλε σάλτα να πάμε βόλτα.
Εκπαιδευόμενος: Ξέρεις φίλε δεν ξέρω να οδηγάω καθόλου.
Εγώ: Καθόλου? Ούτε πού είναι το γκάζι, το φρένο κτλ?
Εκπ.: Τίποτα.
Εγώ: Καλά περίμενε λίγο.

Κατεβαίνω στο χώρο συγκέντρωσης των εκπαιδευόμενων και ρωτάω την επιλοχία:

Εγώ: Είναι ένα παιδί που δεν ξέρει να οδηγάει καθόλου και είναι ψιλοφοβισμένο. Τι να τον κάνω?
Επιλοχίας: Ε εντάξει. Αντι για μια γύρα κάντου 2.
Εγώ: Καλά. Θα του κάνω δύο γύρες και αυτός θα μάθει να οδηγάει?
Επιλ: Ε ξέρω γω.
Σκέφτομαι “Ρε δε γ....σαι σιγά μη με ρίξει εμένα σε κανένα χαντάκι! Βρείτε κανέναν άλλο μ@λ@κ@!”
Σημείωση: Φυσικά τα φρένα του συνοδηγού και το χειρόφρενο δεν δουλευουν στα φορτηγά της εκπαίδευσης.
Εν ολίγοις, πάω μετά στον ανθυπολοχαγό και του εξηγώ την κατάσταση και αυτός μου λέει να τον ξαναστείλω κάτω.
Στη Σπάρτη μπορώ να πω οτι πέρασα αρκετά καλά αλλά δεν νομίζω οτι θα μου άρεσε να καθόμουν παραπάνω από αυτόν το μήνα που έκατσα και ήταν και μια καλή ευκαιρία να γνωρίσω μια πόλη που δύσκολα θα πήγαινα από μόνος μου. Επίσης ένα άλλο καλό ήταν ότι εκεί συγκεντρώθηκαν στρατιώτες από πολλά Σώματα, Υγιεινομικό, Διαβιβαστών, Πεζοναύτες, Ειδικές Δυνάμεις κτλ και μάθαινες διάφορα πράγματα για τα άλλα Σώματα. Το κακό ήταν ότι μόλις άρχισες να συνηθίζεις και να μαθαίνεις τους άλλους φαντάρους στο θάλαμο, ήρθε η ώρα για να φύγουμε. Εγω μπορώ να πω ότι ήμουν πολύ τυχερος γιατί ήμουν στον ίδιο θάλαμο με άλλα 3 άτομα που ήξερα απο το Καμπάνη και με κάτι Πεζοναύτες με τους οποίους βγάζαμε πολύ γελιο. Όλοι ήταν γαμώ τα άτομα. Σειρούλες ρε.
Σίγουρα, είναι αρκετά και αυτά που έγιναν στη Σπάρτη και δεν μπορεω να τα γράψω όλα τώρα. Θα κρατήσω και μερικά για μένα. Σίγουρα όμως θα επανέλθω κάποια στιγμή. Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στην Νέα Καλλίστη (15 χλμ έξω από την Κομοτηνή) στην μονάδα 872 ΑΚ (ΑΚ: Αποθήκη Καυσίμων). Μπορώ να πώ ότι είμαι πολύ ευχαριστημένος. Υπηρεσίες 1-1, καλός διοικητής, εγκαταστάσεις ανεκτές και γενικά καλό κλίμα μεταξύ των παιδιών. Σίγουρα θα εχουμε πολλά να πούμε για τη μονάδα αφού κατά πάσα πιθανότητα από δω θα απολυθώ.
Τέλος, σήμερα ειδοποιήθηκα και επίσημα ότι θα πάω για ΛΥΒ (=Λόχος Υποψήφιων Βαθμοφόρων, δηλαδή σχολή για Δεκανείς). Στις 15 Φεβρουαρίου μέχρι τις 29 θα κάνω εκπαίδευση στο Νευροκόπι. Οπότε θα έχουμε και το σχετικό update και από εκεί.
Δε σε χαλασε? :)