Sunday, 9 December 2007

He‘s got it! Yeah baby he’s got it!


Ναι! Είναι αλήθεια! Είμαι και επίσημα πλέον Πολιτικός Μηχανικός. Μετά από επτά χρόνια φοιτητικής ζωής (1 στην Ξάνθη και 6 στην Θεσσαλονίκη), τελείωσα με τις σπουδές μου. Είμαι πολύ ευτυχισμένος γιατί είναι κάτι που το ήθελα πολύ, ειδικά τα δύο τελευταία χρόνια που η φοιτητική μου ζωή έφτανε στο συνταξιοδοτικό της. Είμαι επίσης ευτυχισμένος γιατί κατάφερα να τελειώσω τη σχολή σε 6 χρόνια (5 είναι τα επίσημα και ο πρώτος χρόνος στην Ξάνθη ουσιαστικά δεν μέτρησε γιατί πέρασα στην Θεσσαλονίκη με το 10% οπότε ξαναπήγα στο 1ο έτος) και ο μέσος όρος της είναι τα 7,5 χρόνια. Ο βαθμός του πτυχίου μου είναι 7,31 και πιστεύω ότι είναι αρκετά καλός αν αναλογιστεί κανείς ότι ο πρώτος σε μια ορκωμοσία 125 ατόμων είχε 8,30 και εγώ ήμουν περίπου στην 25η θέση. Anyway αρκετά με τις φλωριές μου. Η ορκωμοσία μου εξελίχθηκε σε σίριαλ αφού μέχρι να καταφέρω να πάρω άδεια από τον Στρατό, μου βγήκε η Παναγία. Το σίριαλ αυτό δεν είναι του παρόντος και το περιγράψω κάποια στιγμή. Το σίγουρο είναι πως έχει πολύ γέλιο!

Ταυτόχρονα όμως είμαι και λίγο στεναχωρημένος γιατί αυτά τα χρόνια ήταν τα καλύτερα της ζωής μου, και σίγουρα τα πιο ανέμελα, και κάπου αισθάνομαι ότι ήταν ένα ωραίο όνειρο που τώρα πρέπει να τελειώσει και να ζήσω στην πραγματικότητα. Μέσα σε αυτά τα χρόνια έζησα καταπληκτικές στιγμές που δεν θα ξεχάσω ποτέ και καταστάσεις που θα μείνουν για πάντα χαραγμένες στη μνήμη μου…
Τέλος, θέλω να ευχαριστήσω ένα ιδιαίτερο άτομο που ήταν μαζί μου σε αυτό το όνειρο και του έδινε ψυχή και νόημα. Ήσουν μαζί μου πριν ακόμα αρχίσει αυτό το ταξίδι και περάσαμε πολλά μαζί, χαρές και λύπες. Για όλα αυτά τα χρόνια, σ’ ευχαριστώ πολύ…

p
.s. Oυφ! 2 post σε μια μέρα! Έχασα τη φόρμα μου.

Army Life Part #1: Basic Training

Σε λίγες μέρες τελειώνει η βασική μου εκπαίδευση στο Κιλκίς και στο τέλος της επόμενης εβδομάδας θα βγουν οι μεταθέσεις. Η μεγαλύτερη πιθανότητα για μένα είναι να πάω στον Έβρο.
Οι εντυπώσεις μου από τον πρώτο μήνα στην στρατιωτική μου ζωή θα έλεγα ότι είναι πολύ καλές. Ήμουν προετοιμασμένος για χειρότερες καταστάσεις. Όλα είναι μια συνήθεια. Τι και αν έχεις να καθαρίσεις τουαλέτες? τι κι αν ξυπνάς στις 6? τι κι αν το πρωινό είναι ένα ψωμί σαν παξιμάδι? Όλα είναι θέμα συνήθειας. Πάντως για να λέμε του στραβού το δίκιο, μπορεί οι εγκαταστάσεις του στρατοπέδου να είναι παλιές αλλά τα καλοριφέρ δουλεύουν στο full και στα λουτρά το κρύο νερό δεν λέει να έρθει.
Η παρέα στο στρατό είναι πολύ σημαντικό πράγμα και γω είμαι πολύ τυχερός γιατί μέσα στο θάλαμο μου και στην ομάδα μου έχει και γαμώ τα άτομα και περνάμε πολύ καλά. Σε κάποια φάση θα γράψω και μερικά καλά σκηνικά…
Ένα αναπόφευκτο στο στρατό είναι το ράδιο-αρβύλα… «Ένας γνωστός μου στο ΓΕΣ που είναι φίλος με τον θείο του γιου του αρχηγού μου είπε…» Συνέχεια θα ακούς τέτοια και στο 99% θα είναι μούφα.
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα που κάναμε ήταν οι βολές. Εγώ έχασα το κατοστάρι αλλά έριξα στα 200 και στα 300. Το τι πέτυχα? Κατάφερα να ρίξω καμιά 50αριά κουκουναριά που ήταν πίσω από τους στόχους. Τα νούμερα μου ήταν 3/13 στα 200 και 4/13 στα 300. Δηλαδή από τις 10 σφαίρες οι 3 (και οι 4 αντίστοιχα) βρήκαν στόχο και το άθροισμα των βαθμών ήταν 13 σε ένα στόχο που το κέντρο «πιάνει» 5 και έχει δύο κύκλους ακόμα που μετράνε για 4 και 3. Να πω την αλήθεια δεν χαλάστηκα και πολύ που δεν τα πήγα καλά. Υπήρχαν και άτομα που έκαναν 3 φορές 0/0 και αυτομάτως πήραν το παρατσούκλι sniper. Εμένα αυτό που με ένοιαζε ήταν να τα κάνω όλα σωστά για να μην τσιμπήσω κρατήσεις.
Είναι και τόσα ακόμη που θέλω να γράψω (…αλλά ψιλοβαριέμαι) και θα το κάνω σίγουρα σε κάποια άλλη στιγμή. Until then, see you in Εβρολίγκα.