Friday, 19 October 2007

Bokurano (ぼくらの)

Χθες το βράδυ ολοκλήρωσα μια από τις αγαπημένες μου σειρές για φέτος, το Bokurano, και αισθάνθηκα υποχρεωμένος να αφιερώσω λίγο από το χρόνο μου για να γραψω ενα mini-review. To Bokurano είναι σειρά sci-fi, tragedy, mecha 24 επεισοδίων από την GONZO και μπορείτε να το δείτε από το fansub Triad.


Μια παρέα 15 παιδιών που βρίσκονται σε θερινή κατασκήνωση, παίζοντας στην παραλία, βρίσκουν μια κρυμμένη σπηλιά. Αποφασίζουν να την εξερευνήσουν και μέσα σ’ αυτή βρίσκουν έναν άνθρωπο που αυτοσυστήνεται ως επιστήμονας. Τους προσκαλεί να συμμετάσχουν σε ένα καινούριο παιχνίδι που κατασκεύασε ο ίδιος. Το παιχνίδι έχει σχέση με ρομπότ και ζητάει από τους παίκτες του να πιλοτάρουν το ρομπότ και να αντιμετωπίσουν σε μονομαχία άλλα ρομπότ. Ένα παιχνίδι που αρχικά φαίνεται να έχει πλάκα και να είναι πρωτοποριακό τελικά εξελίσσεται σε κατάρα αφού τα παιδιά από την αρχή κιόλας του παιχνιδιού, διαπιστώνουν ότι το ρομπότ λειτουργεί με «ανθρώπινη» ενέργεια και ως συνέπεια ο πιλότος του πεθαίνει μετά από κάθε μάχη. Αυτή η τραγική διαπίστωση γίνεται ακόμα τραγικότερη αν αναλογιστεί κανείς ότι δεν έχουν το δικαίωμα να αρνηθούν την μονομαχία αφού σε αυτή την περίπτωση, θα καταστραφεί η Γη (πολύ πρωτότυπο).


Κάθε φορά, μετά το τέλος της μάχης επιλέγεται ο επόμενος πιλότος ο οποίος σημαδεύεται σε κάποιο μέρος του σώματος του και ουσιαστικά είναι ο επόμενος που θα πεθάνει. Η πλοκή συνεχίζεται με την προσωπική ιστορία του εκάστοτε παιδιού-πιλότου και την θλιβερή ιστορία που κρύβεται πίσω από το καθένα. Και πιστέψτε με, πέφτει πολύ κλάμα. Τόσο πολύ που σε κάποιες στιγμές νομίζω ότι υπερέβη του δέοντος. Έτσι ο ένας μετά τον άλλον πρέπει να προστατέψουν τη Γη. Μέσα σε αυτό το σκηνικό μπαίνουν και οι κυβερνήσεις, βιομηχανίες όπλων και παρακρατικές οργανώσεις προσπαθώντας να κατανοήσουν την νέα αυτή τεχνολογία και γιατί όχι να τη χρησιμοποιήσουν προς όφελος τους. Και εδώ είναι που μας τα χάλασε λίγο η σειρά. Περίπου από το επεισόδιο 15 μέχρι 22 η πλοκή ήταν αργή και βαρετή και πολλές φορές δυσνόητη με επεισόδια ανούσια κατά τη γνώμη μου. (Η δική μου άποψη είναι ότι θα έπρεπε να διαδραματίζεται γύρω μόνο από τα παιδιά.). Το τέλος της σειράς είναι λίγο πολύ αναμενόμενο αλλά δοσμένο έτσι που αφήνει μια ευχάριστη, γλυκιά γεύση.

Η άποψη μου για αυτή τη σειρά είναι πολύ θετική. Είναι βασισμένο σε ένα πολύ δυνατό, απ’ όσο λένε, manga αν και από ένα σημείο και μετά έχει μεγάλες αποκλίσεις από αυτό και πολλοί έχουν την πεποίθηση ότι αυτό είναι που το «κατέστρεψε». Σίγουρα είχε μια μεγάλη κάμψη από την πολύ δυνατή αρχή του, αλλά παρόλα αυτά, εγώ νομίζω, ότι και πάλι είναι μια καταπληκτική σειρά. Τώρα, στα επιμέρους στοιχεία, στα θετικά συγκαταλέγονται το σενάριο, οι χαρακτήρες, το σχέδιο και η απίστευτη μουσική του. Εδώ να πω ότι το OP ED Single - Uninstall και το ED2 Album - Vermillion και τα δυο από την Ishikawa Chiaki πρέπει να τα έχω ακούσει πάνω από 1000 φορές! (καλά όλοι υπερβάλουμε λίγο!). Στα αρνητικά θα έβαζα τη σκηνοθεσία , εν μέρει, και σίγουρα το animation το οποίο στις mecha μάχες καταντάει ως και κουραστικό.
Κλείνοντας, θέλω μόνο να πω ότι για μένα το Bokurano θα είναι αποτελεί σίγουρα μια καλή ανάμνηση από τον κόσμο των anime.